هفته پيش به مناسبت پنجاه امين  سالگرد پيروزي انقلاب كوبا، روزنامه تايم براي من عكس هاي از كاسترو در هنگام اخرين نبردهاي چريك هاي سرخ كوبا در جنگل هاي اطراف هاوانا ارسال كرد.

شايد امروز از غول كمونيسم كه دهه هاي 50 و 60 قرن بيستم را از عجيبترين دهه هاي تاريخ كرده بود تنها مانيفيست ها و ايدئولوگ ها به جاي مانده باشد. اما ياد آوري دنيايي كه در ان كارگران براي ساختن دنيايي بهتر در جاي جاي جهان پرچم هاي سرخ در دست شهر ها را فتح مي كردند خالي از لطف نباشد.

ماركس تئوريسين بزرگ كمونيسم در مانيفيست خود كه به همراه انگلس منتشر كرد گفته بود : شبحي بر فراز اروپا در پرواز است، شبح كمونيسم. اي كارگران جهان متحد شويد براي انچه لايق ان هستيد... 

گرچه فرانسه، روسيه، كشورهاي بلوك شرق، چين، كوبا و ... از قدرتمندترين كشورهاي كمونيستي ان دهه ها بودند و سال ها غول كمونيست قطبي از دو قطب جنگ سرد بود اما دنيايي امروز تنها كاپيتاليسم غرب را مي شناسد و در ارزوي  پيوستن به اين نظام سرمايه داري طرح ها و نقشه ها مي ريزد. شايد ديكتاتوري پرولتاريا انطور هم كه ماركس گفت نه تنها باعث ثبات كمون نشد بلكه با اعدام هاي مخالفين و شكنجه اي دردناك  روشنفكران، ريشه هاي كمون بزرگ را سوزاند.

و كوبا، امروز اخرين سنگر داس و چكش ميان پرچم سرخ است. گرچه به جرات مي توان گفت با مرگ كاسترو 90 ساله مرثيه اي در سوگ كمونيسم خوانده خواهد شد اما چين، روسيه، كره شمالي و ... با هماهنگ سازي كمونيسم پير با نئو كاپيتاليسم راهي نو براي دست يابي به ارمان شهر ماركسيستي - يا همان جهاني در دستان كارگران جهان- مي پيمايند، جهاني براي كارگران اما در دست سرمايه داران...